Ik heb de uitslag van de ct-scan. Er waren dus 2 opties. In het vorige verhaal snapte ik er nog niet veel van. Ik zeg niet dat ik dat nu doe, alleen ik kan het beter uitleggen.

In mijn linker pols zit atrose, maar dat was al bekend. Op de ct-scan was te zien dat ik ook atrose in mijn rechterpols heb. Daarom heeft het geen zin om bot van mijn onderarm in mijn pols te zetten. Dan blijf ik pijn houden aan de atrose. Wat ze nu gaan doen is een fourcorner. Dit houd in, dat mijn schippersbotje er helemaal uit word gehaald + de schroef! Om inzakking van mijn pols te voorkomen gaan ze de rest vast zetten. Na de operatie kan ik nog maar 50% met mijn pols, dan een normale pols kan. Eigenlijk ga ik er dik op vooruit, want nu kan ik helemaal niks. En ik heb geen pijn meer.

Ik baal wel, want die andere operatie was beter geweest, alleen dat kan dus niet vanwege de atrose.

Ik hoop dat al het gezeik na de operatie voorbij is, want mijn grens is nu wel zo’n beetje bereikt..

Omdat ik niet meer mag crossen/supermoto. Wil ik al mijn sponsors heeeeeeeeel erg bedanken. Zonder jullie was het nooit gelukt om te crossen en ik heb er heel erg veel plezier aan gehad. Mede dankzij jullie heb ik een fantastische ervaring en hele mooie herrinneringen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs Nicole

Ik heb een hele poos niet geschreven op de site, ik heb nog geen eens verteld hoe ik de wedstrijd heb gedaan.
Daar begin ik mee..

De wedstrijd, ik was zo zenuwachtig voor de wedstrijd. De dag ervoor had ik getraind en ik had spierpijn, zoo, ik kon de trap niet meer op komen. Toch voelde het weer ouderwets goed en had ik super veel zin in de wedstijd.

De tijdstraining ging zoals gewoonlijk, redelijk. De hele tijd, zat ik onder mijn maat te rijden, in de aller laatste ronde gaf ik alles wat ik had…en ik zat, door mijn laatste ronde, in de A groep. Hier was ik heel erg blij mee!!!

De wedstrijd zelf. De wedstrijd ging erg goed, ik zat lekker op de motor en ik vond het heerlijk. Ik heb vollop genoten, niemand kan me dat moment meer afpakken. Het ging ook best goed, na een half jaar niet gereden te hebben, en zere polsen, zat ik wel op mijn oude niveau. Jammer genoeg viel ik in de laatste ronde, in de laatste bocht. Ik vond het heel jammer, maar niet zo erg, kan gebeuren. Ik voelde de mensen achter me drukken, en wilde extra snel door de bocht, niet doen dus. In de tweede manche het zelfde het ging super. Ik voelde me zo gelukkig op de motor, mijn keuze was gemaakt, dit is mijn leven, dit wil ik niet meer missen, hier ga ik mee door. Toch viel ik weer in de laatste ronde en in de laatste bocht. Nu baalde ik wel als een stekker, hoe kan je zo dom zijn. Mijn hele motivatie van crossen was weer terug, ik moest en zou het goed doen.

Na de wedstrijd was mijn keus gemaakt, ik ga volgend seizoen weer mee doen, pijn of geen pijn. Ik was er zo zeker van dat ik het overal had rond bazuint.

Een week na mijn wedstrijd, werd ik geopereerd aan mijn knie. De schroeven die in mijn knie zaten, begonnen te irriteren dus die moesten eruit. Dit was een hele opgave. Toen ik wakker werd, was ik zo stoned als een garnaal. Ik zat onder de morfine en weet niet veel meer van deze dag. Behalve dat het een drama was, het deed verschrikkelijk veel zeer. Ik mocht die zelfde dag nog wel naar huis, alleen toen ik mij aankleede om weg te gaan, kwam alles wat ik die dag had binnengekregen eruit. Ook toen ik thuis was, kwam alles er weer uit, heerlijk.. De dagen erna ging veel beter, en liep al heel snel. De operatie was kort maar krachtig.

Ondertussen ging het slechter en slechter met mijn polsen, ik kan hem steeds minder bewegen en het ging allemaal steeds zeerder doen. Vandaag ben ik bij de chirurg geweest, ik zat er natuurlijk weer keurig op tijd. Zat er een receptioniste in opleiding achter de balie, fijn hebben wij weer. Natuurlijk ging het allemaal sloom, maar toen we eindelijk bij de chirurg zaten toen schrok hij toen hij de foto zag van mijn rechter pols, Plan A: operatie, botje uit mijn heup naar mijn pols, mislukt.

Er werd met spoed een ct-scan aangevraagd, dit mag allemaal niet te lang duren, het word er niet beter op. Het bot van mijn heup is gedeeltelijk alweer weg, alleen een onderste deel zit er nog. Plan B bestaat uit 2 opties. B1: als het onderste gedeelte van mijn botje nog levend is, word er een stuk bot uit mijn spaakbeen gehaald + bloedvat en word die op de plek van mijn vergaande schippersbotje geplaatst. Grote operatie dus, halve onderarm licht open. B2: Dit word gedaan als het onderste gedeelte van mijn botje dood is. Plan B2 bestaat weer uit 2 opties. Optie 1, het botje word weggehaald en de andere botjes die er in de buurt zitten welke weet ik niet precies, ik ben geen chirurg. Maar dit botjes worden vastgezet, (4corner?) om verzakking van de pols te verkomen. Optie 2,  de hele rij botjes worden weggehaald, zodat mijn vinger aan mijn pols zitten en ik geen hand meer overhoud. Oke, die optie 2 weet ik niet precies, maar dat word me vanzelf duidelijk, dit laat ik nog weten.

De operatie, vind ik vervelend, maar wat ik veel vervelender vind, is dat supermoto er niet meer in zit. Ik heb heel lang nagedacht en heb de keus bijna niet kunnen maken. Alleen als ik later nog op een normale manier wil leven, moet ik stoppen. Ik vind het een vrezelijke beslissing, al zijn de meesten het met me eens, ik stop met rijden. Ik ben boos op alles en iedereen, alleen ik schiet er niks mee op, risico van de sport.

27 December heb ik die ct-scan en 11 Januari de uitslag, ik hou jullie op de hoogte.

Liefs Nicole

Ff een kort verhaaltje voor ik ga slapen.

Vandaag heb ik getraint in lelystad. Papa, philip en ik kwamen aan in lelystad, ik kleedde snel om, om te beginnen met rijden, ik kon niet wachten. Kom ik aan met de motor bij de baan, sloot hij net voor een half uur. Fijn, als ik nog niet misselijk was door de zenuwen en ongeduld, dat werd ik het nu wel.

Na dat half uurtje stond ik als eerste te wachten. Ik was bang dat mijn polsen tegen gingen werken tijdens het rijden, maar dat viel reuze mee. In het begin kreeg ik in de gaten, dat ik heel erg moest wennen. De techniek was niet te zien, ik reed de eerste keer gewoon mijn rondjes, eventjes om te wennen.

De tweede keer had ik al een lading technieken gekregen om aan te werken. Dit voerde ik zo goed mogenlijk uit. Naar mate de dag vorderde ging het wat relaxeder. Tijdens motorrijden voelde ik mijn polsen helemaal niet, alleen als ik van de motor af kwam voelde ik het heel erg. Haha het typen ging vanmorgen ook wat gemakkelijker. Maar het maakt niet uit, ik vond het redelijk goed gaan voor de eerste keer weer. Ik haalde er aan het einde van de dag zelfs een paar in, oke sommige waren gevallen, maar sommige ook niet.

Morgen rijd ik gewoon de wedstrijd mee, ik heb het vandaag zo leuk gehad en voelde me weer helemaal happy!
Ik ben nu wel poepie zenuwachtig, ik hoop dat het morgen goed gaat.

Liefs Nicole

Nog even snel een verhaaltje voordat ik de kar ga inpakken,

Het zit zo, na lang zeuren en onder lichte dwang mag ik dus vandaag trainen in lelystad. En als alles goed gaat, rij ik morgen de wedstrijd ook mee!!! Ik heb er zo’n zin in, ben helemaal zenuwachtig. Komt het toch nog goed.

Dit is de eerste keer rijden weer na mijn operatie en de laatste voor mijn operatie. Ik had nooit verwacht dat het zou mogen, ze vinden me wel een eigenwijs kreng. Maarja liever een eigenwijs kreng met motor, dan een lief meisje zonder motor.

Dusss, tot zo in lelystad!!!

Heel veel liefs Nicole

Even een kort verhaaltje..
Mijn polsen doen belachelijk zeer, vooral de rechter, maar daar is nog mee te leven dus ik acht gewoon December af!

Wat nog minder is, is dat mijn knie weer zeer begon te doen. Toen ik crosste deed het zeer, alleen dat is een goede reden vond ik zelf. Nu ik niet meer cross, heb ik toch erg veel pijn. De ene keer wat meer dan de andere keer, soms ben ik weer soortgenoot van Lucile en soms loop ik weer normaal.

Omdat we onze oude vertrouwde dokter Eversdijk misste, hebben wij een afspraak gemaakt, nu ik met mijn polsen niet meer bij hem zit, moet je toch ergens de aandacht vandaan halen. Dus nu zaten we vanmorgen met onze goede gedrag in het ziekenhuis. Foto’s gemaakt. En daar zaten we dan. Dokter Eversdijk zag geen verandering vergeleken de foto in mei. Maar hij zei dat het heel goed mogelijk was, dat mijn schroef aan het irriteren was. En om dat te verhelpen is een operatie voor nodig. Die operatie die ik vorig jaar heb gehad, toen ze de verkeerde schroef eruit hadden gehaald en ik zoveel pijn heb gehad……………………..

Ik ben er dus niet echt blij mee, maar ik hoop dat de pijn hierna minder is, ik word er zo langzamerhand een beetje zat van.

17 November is mijn operatie. Vroeg de assistent of ik afgelopen half jaar geopereerd was, in verband met de nacotiseur. JEP!! alleen in een ander ziekenhuis, dus moet ik wel een afspraak maken bij de nacotiseur, wat een teleurstelling. Ze vond me behoorlijk lastig, want ik kan nooit, ik heb de operatie expres na mijn afrijden gedaan, komt die nacotiseur erbij. En ik heb nog kamp, dus eigenlijk kan ik nooit. Toch maar 12 November.

Om een negatief verhaal, positief te maken, vanavond vier ik samen met mijn vriendin een feest omdat we jarig zijn geweest en gaat het dak er dus af!!!

Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs Nicole

Al weer een hele poos niks van me laten horen.
Ik heb een leuke zomer gehad, eerst had ik mijn twijfels omdat ik in het gips zat, maar het was heerlijk.
Wel een klein probleempje op de heenweg.

Ik ging met het vliegtuig naar Frankrijk samen met mijn vriend, wij liepen 2 uur rond op het vliegveld en er werd niks van mijn gips gezegd. Het vliegtuig kwam aan en wij wilden ernaartoe. Staan we bijna buiten, word ik tegengehouden omdat ik gips heb. Ze lieten de keuze aan mij over, of gips los knippen of niet vliegen. Het blijkt dus dat je lichaam hoog in de lucht opzwelt en dat gevaarlijk voor je kan zijn omdat het gips dan alles afknelt. BALEN!!!! Omdat het vliegtuig over 10 minuten zou vertrekken moest ik snel een keuze maken. Ik wilde op vakantie dus die was heel simpel, los knippen, mijn vriend knipte het los omdat ik dat niet met mijn andere pols kon doen. Ik zei eerst dat doen jullie maar, maar dat wilde ze niet want ze wilde de verantwoordelijkheid niet op zich nemen. Heel zwak.

In Frankrijk aangekomen en ik het verhaal aan mijn moeder had verteld belde die meteen mijn chirurg, en wat zei die, haal het er maar af en doe er maar een drukverbandje om. Ik dacht bij mezelf, wat is er mis met hem. Hij wilde mij 12 weken gips geven, wat zegt hij na 4 weken, doe het er maar af. Ik dacht echt dat er een steekje los zat.

Wat heb ik nou gedaan, ik ben naar het ziekenhuis geweest in Frankrijk, uiteraard met mama erbij, eerste dag lekker dagje ziekenhuis, ook leuk. Alleen die hadden alleen zwaar gips, dus had ik het maar de hele vakantie dicht getaped. Het ging prima, weinig pijn, alleen omdat het gips vervelend werd, met zwemmen en douchen, deed ik het gips soms af, want dat mocht van mijn chirurg. Over het algemeen heb ik wel gewoon met gips om gelopen. Het was een heerlijke vakantie.

Toen ik van Frankrijk terug kwam ben ik meteen naar het ziekenhuis in Nederland gegaan om nieuw gips te krijgen voor een week, ik ging nog een paar dagen naar Terschelling en ik wilde dan goede stevigheid.

Toen ik die week daarop naar de chirurg ging voor de uitslag (ik ging er vanuit dat mijn gips eraf mocht) kreeg ik te horen dat ik nog 4 weken moest. Dr. Haubt (mijn eigen chirurg) was er niet, en die man wilde het zekere voor het onzekere. Hij had wel een bel afspraak met Haubt gemaakt, dat hij naar de foto zou kijken en dat hij dan zei wat hij ervan vond. Heel jammer, 4 weken gips. Wat was er nu aan de hand, er was een stukje al aangegroeid, maar ook een stuk verdwenen. Kortom, het was nog niet goed.

Ook had ik de brace voor mijn linker pols opgemeten. En ik mocht een kleur uitzoeken, het werd zwart.

Ik begon weer met stage en school en de drukte begon weer. Afgelopen donderdag had ik een afspraak met Haubt. De brace zou opgestuurd worden alleen dat was niet gebeurt dus die hebben we ook opgehaald. Het was heel anders dan ik dacht, het leek alsof ik 2 gipsen armen had, dat ding zat bedonderd. Heel hard en ik kan geen kant op, fijn. Maar goed ik kwam kwart over 10 aan en mijn gips ging er eerst af, daarna paar fotootjes gemaakt. Die mensen in het ziekenhuis denken dat ze niet hoeven te luisteren naar me, omdat zij ervoor geleerd hebben en ik niet, maar ze maakte 2 foto’s en ik zei dat ze er meer moesten maken omdat dat altijd zo was. Maar nee luister vooral niet naar mij.

Kom ik aan bij de chirurg, is Haubt er niet maar een vrouw en de chirurg van de zomervakantie, oke, ze stuurde me terug naar de rontgen afdeling met de boodschap dat er nog meer foto’s gemaakt moesten worden omdat ze nu niet goed konden zien of het goed was of niet. Tegen mij zei hij het netjes, maar ik hoorde vanuit het kamertje dat hij tegen die vrouw zei, ik vind het kut dat die foto’s niet zijn gemaakt. Kom ik daar aan kijken ze me raar aan. Dus ik ja, de chirurg zei het. De foto’s werden gemaakt en ik ging weer terug naar de chirurg. Ik zat met mama in het kamertje te wachten op de uitslag en we hoorden de chirurg en de vrouw praten. Mama hoorde ze zeggen, waarom zouden we haar nog gips geven als het niet helpt, klonk niet echt positief.

Aan ons vertelde ze dat er wel iets meer verbetering was, maar lang niet wat ze verwacht hadden. Ik hoef geen gips meer en ook geen therapie, ik mag gewoon geleidelijk aan weer mijn ding doen. Ze hopen dat het doordat ik het ga bewegen, dat er meer bot groei is. Waarom heb ik nou nooit normaal en fatsoenlijk bot aanmaak. Ik zit raar in elkaar…. In december moet ik terug komen voor controle. Ze gaan er vanuit dat het er dan goed uit ziet. Is dit niet het geval komt plan 2 aan de orde. Een operatie, dan gaan ze een bot, met bloedvat, vanuit mijn pols omhoog plaatsen naar het scheepsbotje. Ik vroeg, waarom hebben jullie dat niet eerder gedaan. Ze vertelde me dat het een grotere ingreep was niet zonder risico’s.

Ik weet niet precies wat ik ervan moet vinden, het is heel positief dat mijn gips er nu af is, alleen het is nog niet goed. Dit is een hele korte samenvatting van de weken dat ik niet geschreven heb.
Ik ga gewoon lekker mijn ding doen en hou jullie op de hoogte.

Liefs Nicole

Wat heb ik afgelopen weken nou gedaan.

Week 1: Ik kwam de dag na de operatie om 11 uur thuis, ik was nog helemaal duf en moest volledig rust houden, het ging me niet gemakkelijk af. De eerste dag ging nog wel alleen de dag erna was ik het al helemaal zat en probeerde ik zoveel mogelijk dingen zelf te doen, vooral als iets niet mocht.

Die dinsdag was de operatie en zaterdag had ik een verjaardag, ik mocht erheen maar niet tot laat. Toen ik daar was, was het zo gezellig en leuk dat ik mama een smsje had gestuurd dat ik nog uit ging. Toevallig keek ze die avond niet op haar mobiel dus ze wist niet waar ik bleef. Uiteindelijk kwam ik, na een kroegentocht thuis om half 3 thuis. Mama stond me keurig op te wachten, oeps?

Week 2: Ik kon steeds minder rustig aan doen, ik word daar zo zat van. Maar onder lichte dwang (mes op het keel) ben ik het toch maar gaan doen. Die week moest ik nog naar stage, dingen regelen en eind gesprek en die donderdag had ik een afspraak met de chirurg. Foto’s gemaakt en ander gips, knal roze natuurlijk. De foto’s zagen er redelijk goed uit alleen nog wel erg kwetsbaar, dus zei chirurg Haubt, RUSTIG AAN DOEN!!!!

Week 3: Deze week was ik veel te vinden op het strand, daar doe je niet veel maar ben je er toch even tussenuit. Mama had een vacuüm zak gekocht voor mijn gips zodat ik toch kon zwemmen zonder dat het gips nat zou worden, dit is echt de uitvinding van de eeuw. Ook ging ik naar een strandfeest in Zeewolde. S’avonds was het noodweer losgebarsten en heeft de politie ons de tent uit gejaagd dus stonden we op het strand in de regen. Mijn gips was helemaal nat en ikzelf vond het nou niet bepaald warm. Na een warme douche gingen we mijn gips drogen met een föhn.

Week 4: Ik ging weer voor het eerst naar Zumba, het mocht eerst niet alleen met een lieve lach gaven papa en mama toch toestemming om te gaan. In principe gebruik je dan niet je polsen. Zaterdag ging ik naar Barneveld om te kijken naar old-time motoren die gingen racen. Ik vond het een super dag. Het lijkt net op supermoto, erg mooi om te zien, al die oude mannen op zo’n motor. Voor de rest van de week heb ik erg rustig aan gedaan, veel met vriendinnen afgesproken.

Week 5: Daar zit ik nu in, maandag ben ik naar Zwolle gegaan om een brace voor mijn linkerpols aan te maken. Toen zijn we ook even naar de gipskamer gegaan, vragen of het erg is als het gips nat is geweest. Het was niet helemaal slim, dus hij deed toch maar nieuw om. Dit keer fluoriserend geel, echt, ik geef licht. Deze week heb ik alleen op het strand gelegen, dus heel bruin, en dan moet ik nog op vakantie. Ook ben ik gister met mama naar Mamamia geweest, dat is echt geweldig.

Ik krijg wel van heel veel mensen steun en daar ben ik erg blij mee. Ik heb dagen dat ik erg blij ben met wat ik al kan, maar ik heb ook dagen dat ik deze hele zooi gewoon Kwalitatief uitermatend teleurstellend vind. Gelukkig kan mijn vakantie wel doorgaan en ga ik aankomende dinsdag. Ik ga naar de ardeche in Frankrijk dus dat is heerlijk. Na de vakantie, 19 Augustus heb ik weer een afspraak bij Dokter Haubt voor controle en krijg ik te horen of ik weer 6 weken gips moet of dat het eraf mag. Ook krijg ik dan mijn brace voor mijn linkerpols als het goed is, daar ben ik erg blij om.

Ik schrijf nadat ik terug ben van vakantie en de uitslag van Dokter Haubt heb nog een verhaaltje.

Mensen die nog niet op vakantie zijn geweest, een hele fijne vakantie toegewenst!!

 Liefs Nicole

Helaas moet ik slecht nieuws melden over Nicole, gisteren is ze geopereerd aan beide polsen, de bedoeling was de linker pols (waarvan bekend was dat die gebroken was en heeft in het gips gezeten) het spaakbeen door te zagen en op de juiste plek met schroeven vast te zetten. De rechterpols (waarvan enkele weken geleden pas bekend was dat die gebroken is geweest) het schippersbotje opvullen met een stukje uit haar heup en het geheel vastzetten met een pen.

De rechterpols is gelukt, of uiteindelijk het gewenste resultaat wordt bereikt weten we pas over een half jaar, afwachten dus. Dit was eigenlijk voor ons een groot vraagstuk. De linkerpols bleek toen die openlag onherstelbaar beschadigd te zijn, het kraakbeen is totaal verdwenen en de botjes schrapen al die tijd over elkaar heen. Hier had de arts geen oplossing voor, volgende week moeten we terugkomen en krijgen we 3 opties te horen, pols laten zoals die is en leren leven met de pijn tot alles versleten is en dan afhakken en een haak aanlassen, pols vastzetten met als gevolg zeer beperkte bewegingsvrijheid en waarschijnlijk minder pijn of een polsprothese met beperkte bewegingsvrijheid en weinig tot geen pijn. Deze laatste oplossing heeft een beperkte houdbaarheid afhankelijk van wat je er mee gaat doen.

Oftewel: genoeg stof tot nadenken. Wie het weet mag het zeggen, ik stel voor om een poll te maken en de meeste stemmen gelden?

Nicole is erg teleurgesteld, zowel in de uitslag als om het feit dat dit voorkomen had kunnen worden, door niet te crossen zal menigeen zeggen, dat snap ik, met die schuld zal ik verder moeten leven. Ik op mijn beurt zeg: als er in het st. Jansdal minder kwakzalvers zouden werken die alle klachten wel serieus hadden genomen, die de foto’s niet bij de hema hadden laten ontwikkelen, deze hadden laten beoordelen door professionals en niet door de verpleging, hadden ze kunnen zien dat het bot verkeerd zat, dat het kraakbeen deels weg was, dat het schipperbotje gebroken was. Ik hoef het nog niet eens te hebben over alle problemen met haar been, verkeerde schroef wegnemen en de rest. Nicole is in harderwijk zo’n beetje op alle fronten verkeerd of helemaal niet behandeld, hoeveel pech kan je hebben, hoeveel onkunde hebben ze daar in huis, kon je als boerenlul die prutsers maar aan de schandpaal knopen en publiekelijk stenigen.

Nicole verblijft op dit moment nog in zwolle, vannacht had ze erg veel pijn en heeft weer morfine gehad, groot nadeel is dat je er jeuk van krijgt als het uitwerkt; lastig als je niet kan krabben. hopenlijk mag ze vanmiddag of vanavond naar huis. Ze moet nu therapie opstarten, dit zal in zwolle gebeuren dus dat wordt op en neer karren voor mama.

Als ik meer weet zal ik het melden, voor nu: tabee en tot het volgende “goede” nieuws. Kus…

Morgen is mijn operatie, ik vind het nu best spannend, wat gaat er daarna gebeuren, hoelang mag ik niks doen, krijg ik veel pijn, ik weet het niet. Ik heb voor de verandering maar weer een weddenschap met mama gedaan, hoelang ik wakker kan blijven als ik narcose krijg. Nu gaat het niet om een broodje kroket maar om een broodje fille american (of hoe je het ook schrijft) met ui en sla, van de bakker bart uiteraard!! Als ik het 10 seconde volhou krijg ik er 1, als ik het 20 seconde volhou krijg ik er 2.

Morgen moet ik me kwart over 7 in de ochtend melden, lijkt wel een wedstrijd crossen zo vroeg moet ik mijn bed uit…

Ik (of papa of mama) laat jullie wel weten hoe de operatie is gegaan.

Veel liefs Nicole

De training begon niet super, ik zat niet lekker op de motor en maakte veel fouten. Omdat ik met Cees, concurrent maar ook crossmaatje, had afgesproken dat hij mij een handje zou helpen met de training ging hij voor mij rijden zodat ik hem kon volgen, hopend dat het nu beter ging. Dat ging het zeker, mijn tijden werden beter, ik begon met 27^ste tijd en mijn tijd was uiteindelijk 12^de. Maar er is nog een groep, dus of ik de A zou halen???? Omdat ik het niet kon laten liet ik me de laatste ronde van de training vallen, ik reed die ronde erg hard en wilde net wat harder het zand uit komen, had ik beter niet kunnen doen, ik maakte een high sider. Alleen het probleem was dat ik niet meteen mijn motor losliet en een tijdje meegesleurd werd, hilarisch om te zien, om het mee te maken wat minder. Schade van zeker 200 euro. Tussen mijn velgen en de banden zat een rij kiezelstenen, daar was ik nog trots op ook, mijn koppeling was stuk, er was iets met mijn filterbak, de linkerkant van mijn stuur stond 5 cm omlaag en nog een paar dingen waar ik geen verstand van heb. Sorry?

Hieperdepiep! Ik zat, kantje boord, in de A. Ik mocht als 33^ste van de 40 starten.

De 1^e manche, bij de start begon het gedonder, omdat ik helemaal achteraan stond en niet zo groot ben, was het een kunst om de lichten te zien met starten. Na heel wat verschuiven en gepuzzel stond ik goed en kon de lichten zien. Toen het eerste licht aan ging, gingen alle hoofden omhoog en stond iedereen anders, fijn ik moest snel weer goed zien, want ik zag om precies te zijn 0 lichten. Ik zag ineens 1 lichtje en dacht, als die uit gaat ben ik weg, wat ik niet had gezien is dat er iemand verplaatste en de helm van diegene voor het lichtje was gekomen, ik zag geen lichtje en ging er vandoor, jumpstart, balen!! De rest van de manche ging best lekker, vooral met het springen van de tafel haalde ik mensen in. Hij was erg raar, alleen ik vond hem super!! Om vrienden te blijven met de snelle jongens ben ik keurig aan de kant gaan rijden toen ze voorbij wilden, ik voelde me best aardig. In totaal ben ik deze manche 26^ste geworden, alleen omdat ik jumpstart had kwam er 30 seconden bovenop en stond ik 32^ste, van de 40.

De 2^de manche, dit keer kon ik na wat puzzelen goed staan en wonder boven wonder kon ik alle lichten goed zien. Ik was heel geconcentreerd en de start ging perfect, de anderen waren nog geen eens weg en ik was al bij een rij voor me, ik was in de 7^de hemel, ik kan het dus wel. In de 1^e ronde in het zand ging het mis, iemand sneed me af op een heuvel en ik moest mijn gas inhouden en vol in de ankers, omdat ik mijn koppeling niet in had remde ik hem dood, erg jammer ik verloor hiermee veel plaatsen. Ik startte de motor in 1 keer weer en ik ging er als een speer vandoor, zoveel mogelijk mensen inhalen. Ik was best wild op de motor omdat ik perse de laatste wedstrijd goed wou eindigen, ik heb er best veel ingehaald, alleen omdat er iemand achter me hevig zat te drukken werd ik zenuwachtiger en ging net iets harder het zand in, omdat de linkerkant van mijn stuur 5 cm lager was, ging het niet goed, ik viel en verloor nog meer plaatsen. Omdat ik toch weer het aardige meisje wou uithangen liet ik de snelle jongens mij voorbij gaan. Jammer genoeg waren het niet altijd de nummer 1 en 2 maar ook mensen waarmee ik in strijd zat, ik verloor 3 plaatsen met mijn goede gedrag. Ik werd deze manche totaal 33^ste.

Wat ik vooral heb gedaan deze wedstrijd is volop genieten, ik vond dit een goede afsluiter want voor een industrie, waar ik nooit goed in ben geweest, ging het erg goed. Ik vond het heel erg leuk en heb veel praatjes gemaakt met mensen, bedankt voor alle fijne reacties!!

Nu over op motorcross.

Zomeravondcross.

Dit is de allerlaatste wedstrijd voor mijn operatie en ik heb me voorgenomen om super veel te genieten! Ik was nog niet op de crossbaan en ik had overal praatjes over de operatie, ook hier waren de reacties echt lief, thanks!

De training ging erg goed, omdat het ‘s avonds was hadden we niet alle tijd en zat er haast achter, het duurde 5 minuten, ik reed achter een jongen aan die normaal veel en veel beter is, ik hield hem zelfs een beetje bij dus de training ging aardig goed.

Vlak voor de 1^e manche kwamen er allemaal sponsors, om naar de wedstrijd te kijken en omdat het mijn laatste wedstrijd was, ik vond het zo leuk dat jullie er waren, echt super!!!

Voor de eerste manche sprak papa me ook nog aan, hij zei, je krijgt 25 euro als je bij de top 3 zit in de eerste bocht. Omdat mijn starts altijd goed gaan alleen ik veel en veel te vroeg rem voor de bocht is dat nog nooit voor gekomen. Toch maar hopen!

De 1^e manche, ik was nog geconcentreerder dan, want ik wilde die 25 euro en laten zien dat ik wel goed kan starten. De hekken gaan omlaag en ik merkte dat ik snel weg was, ik hield zo lang mogelijk het gas erop, de meeste schakelen nog een keer over, ik rem. Maar ik was wonder boven wonder 2^de door de eerste bocht, ik kon mijn geluk niet op! Ik zal Nicole niet heten als ik ging liggen, ik verloor heel veel plaatsen. Ik snel weer de motor op en ga er als een speer vandoor. Ik haalde er al snel veel in, alleen zat ook gespannen op de motor. Ik ben nog een paar keer gevallen, elke keer kwam het omdat er iemand voor me gevallen was en ik hem, of niet kon ontwijken of niet wist wat ik moest doen en het stuur om sloeg, wat dus niet goed afliep. Ik baalde als een stekker maar deed nog steeds erg mijn best om zoveel mogelijk mensen in te halen. In totaal werd ik 14^de.

De 2^de manche, ook hier zei papa dat ik 25 euro kon verdienen door bij de top 3 te komen in de eerste bocht. Dit keer lukte me dat niet, ik ging als 5^de door de bocht, voor mijn doen nog steeds goed. In de bocht daarna was het een zooitje en werd ik gehoekt, ik moest in de ankers en het ging nog maar net goed. Ik gaf alles en ging zo snel mogelijk, ik wilde het groepje voor mij volgen om bij de top 5 te blijven, dat lukte me niet, dan maar mijn plek verdedigen. Papa stond langs de kant, aangevend dat ik anders moest springen op de bulten, ik probeerde het 1 keer maar daarna niet meer, ik wilde pertinent niet vallen dus ik deed het maar niet meer. Ik was helemaal op, kapot en moe, maar werd uiteindelijk toch 5^de. Ik was er heel blij mee en vond dit een goede afsluiter voor de operatie.

Ik vond het heel leuk dat er zoveel mensen kwamen kijken, vrienden, buren, sponsors, echt heel erg leuk, bedankt. En sorry dat ik jullie niet heb gezien tijdens de wedstrijd langs de kant, maar ik zie nooit iemand. Alleen papa, maar die staat dan ook midden op de baan om aandacht te krijgen.

Aankomende dinsdag is mijn operatie, ik zie er niet heel erg tegenop alleen wel de tijd daarna, maar het is niet anders. Jullie zien me de ieder geval in Ermelo op de baan aanmoedigen en met supermoto in Lelystad. Misschien nog wel vaker maar ik moet even kijken wat ik allemaal al kan. Ik weet nog niet hoe, maar ik laat wel weten hoe de operatie is gegaan, ik denk dat ik mama of papa inhuur om een verhaaltje te schrijven, want ik denk niet dat het mij lukt. Ik hoop tot zo snel mogelijk!!!!

Veel liefs Nicole