crossen is helaas toch echt passé……………..

Omdat de chirurg mij te jong vind voor een prothese, en ik mezelf ook, hebben we ervoor gekozen om te leren leven met de pijn. Tot nu toe kan ik alles, met mate, geen klimwand beklimmen, maar alles wat iemand zou moeten kunnen om zelf te leven kan ik, wel met pijn maar dat is nou eenmaal zo. Wel ben ik al te weten gekomen dat ik nooit meer mag crossen, dus ook geen supermoto. Ik ben hier helemaal kapot van, ik kan er niet aan wennen, nu heb ik gips dus kan ik het geen eens, alleen als mijn gips eraf is dan gaat het erg moeilijk worden. Ik blijf nog steeds hopen op een wonder, dat de artsen zeggen, we hebben nu een methode en dan mag je weer crossen, alleen ik vrees het ergste. Ik begon eindelijk vooruit te gaan met crossen en supermoto, krijgen we dit.

Wat heb ik afgelopen weken nou gedaan.

Week 1: Ik kwam de dag na de operatie om 11 uur thuis, ik was nog helemaal duf en moest volledig rust houden, het ging me niet gemakkelijk af. De eerste dag ging nog wel alleen de dag erna was ik het al helemaal zat en probeerde ik zoveel mogelijk dingen zelf te doen, vooral als iets niet mocht.

Die dinsdag was de operatie en zaterdag had ik een verjaardag, ik mocht erheen maar niet tot laat. Toen ik daar was, was het zo gezellig en leuk dat ik mama een smsje had gestuurd dat ik nog uit ging. Toevallig keek ze die avond niet op haar mobiel dus ze wist niet waar ik bleef. Uiteindelijk kwam ik, na een kroegentocht thuis om half 3 thuis. Mama stond me keurig op te wachten, oeps?

Week 2: Ik kon steeds minder rustig aan doen, ik word daar zo zat van. Maar onder lichte dwang (mes op het keel) ben ik het toch maar gaan doen. Die week moest ik nog naar stage, dingen regelen en eind gesprek en die donderdag had ik een afspraak met de chirurg. Foto’s gemaakt en ander gips, knal roze natuurlijk. De foto’s zagen er redelijk goed uit alleen nog wel erg kwetsbaar, dus zei chirurg Haubt, RUSTIG AAN DOEN!!!!

Week 3: Deze week was ik veel te vinden op het strand, daar doe je niet veel maar ben je er toch even tussenuit. Mama had een vacuüm zak gekocht voor mijn gips zodat ik toch kon zwemmen zonder dat het gips nat zou worden, dit is echt de uitvinding van de eeuw. Ook ging ik naar een strandfeest in Zeewolde. S’avonds was het noodweer losgebarsten en heeft de politie ons de tent uit gejaagd dus stonden we op het strand in de regen. Mijn gips was helemaal nat en ikzelf vond het nou niet bepaald warm. Na een warme douche gingen we mijn gips drogen met een föhn.

Week 4: Ik ging weer voor het eerst naar Zumba, het mocht eerst niet alleen met een lieve lach gaven papa en mama toch toestemming om te gaan. In principe gebruik je dan niet je polsen. Zaterdag ging ik naar Barneveld om te kijken naar old-time motoren die gingen racen. Ik vond het een super dag. Het lijkt net op supermoto, erg mooi om te zien, al die oude mannen op zo’n motor. Voor de rest van de week heb ik erg rustig aan gedaan, veel met vriendinnen afgesproken.

Week 5: Daar zit ik nu in, maandag ben ik naar Zwolle gegaan om een brace voor mijn linkerpols aan te maken. Toen zijn we ook even naar de gipskamer gegaan, vragen of het erg is als het gips nat is geweest. Het was niet helemaal slim, dus hij deed toch maar nieuw om. Dit keer fluoriserend geel, echt, ik geef licht. Deze week heb ik alleen op het strand gelegen, dus heel bruin, en dan moet ik nog op vakantie. Ook ben ik gister met mama naar Mamamia geweest, dat is echt geweldig.

Ik krijg wel van heel veel mensen steun en daar ben ik erg blij mee. Ik heb dagen dat ik erg blij ben met wat ik al kan, maar ik heb ook dagen dat ik deze hele zooi gewoon Kwalitatief uitermatend teleurstellend vind. Gelukkig kan mijn vakantie wel doorgaan en ga ik aankomende dinsdag. Ik ga naar de ardeche in Frankrijk dus dat is heerlijk. Na de vakantie, 19 Augustus heb ik weer een afspraak bij Dokter Haubt voor controle en krijg ik te horen of ik weer 6 weken gips moet of dat het eraf mag. Ook krijg ik dan mijn brace voor mijn linkerpols als het goed is, daar ben ik erg blij om.

Ik schrijf nadat ik terug ben van vakantie en de uitslag van Dokter Haubt heb nog een verhaaltje.

Mensen die nog niet op vakantie zijn geweest, een hele fijne vakantie toegewenst!!

 Liefs Nicole

slecht nieuws

Vrienden,

Helaas moet ik slecht nieuws melden over Nicole, gisteren is ze geopereerd aan beide polsen, de bedoeling was de linker pols (waarvan bekend was dat die gebroken was en heeft in het gips gezeten) het spaakbeen door te zagen en op de juiste plek met schroeven vast te zetten. De rechterpols (waarvan enkele weken geleden pas bekend was dat die gebroken is geweest) het schippersbotje opvullen met een stukje uit haar heup en het geheel vastzetten met een pen.

De rechterpols is gelukt, of uiteindelijk het gewenste resultaat wordt bereikt weten we pas over een half jaar, afwachten dus. Dit was eigenlijk voor ons een groot vraagstuk. De linkerpols bleek toen die openlag onherstelbaar beschadigd te zijn, het kraakbeen is totaal verdwenen en de botjes schrapen al die tijd over elkaar heen. Hier had de arts geen oplossing voor, volgende week moeten we terugkomen en krijgen we 3 opties te horen, pols laten zoals die is en leren leven met de pijn tot alles versleten is en dan afhakken en een haak aanlassen, pols vastzetten met als gevolg zeer beperkte bewegingsvrijheid en waarschijnlijk minder pijn of een polsprothese met beperkte bewegingsvrijheid en weinig tot geen pijn. Deze laatste oplossing heeft een beperkte houdbaarheid afhankelijk van wat je er mee gaat doen.

Oftewel: genoeg stof tot nadenken. Wie het weet mag het zeggen, ik stel voor om een poll te maken en de meeste stemmen gelden?

Nicole is erg teleurgesteld, zowel in de uitslag als om het feit dat dit voorkomen had kunnen worden, door niet te crossen zal menigeen zeggen, dat snap ik, met die schuld zal ik verder moeten leven. Ik op mijn beurt zeg: als er in het st. Jansdal minder kwakzalvers zouden werken die alle klachten wel serieus hadden genomen, die de foto’s niet bij de hema hadden laten ontwikkelen, deze hadden laten beoordelen door professionals en niet door de verpleging, hadden ze kunnen zien dat het bot verkeerd zat, dat het kraakbeen deels weg was, dat het schipperbotje gebroken was. Ik hoef het nog niet eens te hebben over alle problemen met haar been, verkeerde schroef wegnemen en de rest. Nicole is in harderwijk zo’n beetje op alle fronten verkeerd of helemaal niet behandeld, hoeveel pech kan je hebben, hoeveel onkunde hebben ze daar in huis, kon je als boerenlul die prutsers maar aan de schandpaal knopen en publiekelijk stenigen.

Nicole verblijft op dit moment nog in zwolle, vannacht had ze erg veel pijn en heeft weer morfine gehad, groot nadeel is dat je er jeuk van krijgt als het uitwerkt; lastig als je niet kan krabben. hopenlijk mag ze vanmiddag of vanavond naar huis. Ze moet nu therapie opstarten, dit zal in zwolle gebeuren dus dat wordt op en neer karren voor mama.

Als ik meer weet zal ik het melden, voor nu: tabee en tot het volgende “goede” nieuws. Kus…

operatie

ik begin steeds meer te denken dat er iets niet klopt in mijn hoofd, zit ik op de bank, word ik ineens heel duizelig en proef en ruik narcose, volgens mij is mijn hersenpan meer beschadigd dan ik had gedacht. Of het is een DeJaVu, alleen daar geloof ik niet zo in.

Morgen is mijn operatie, ik vind het nu best spannend, wat gaat er daarna gebeuren, hoelang mag ik niks doen, krijg ik veel pijn, ik weet het niet. Ik heb voor de verandering maar weer een weddenschap met mama gedaan, hoelang ik wakker kan blijven als ik narcose krijg. Nu gaat het niet om een broodje kroket maar om een broodje fille american (of hoe je het ook schrijft) met ui en sla, van de bakker bart uiteraard!! Als ik het 10 seconde volhou krijg ik er 1, als ik het 20 seconde volhou krijg ik er 2.

Morgen moet ik me kwart over 7 in de ochtend melden, lijkt wel een wedstrijd crossen zo vroeg moet ik mijn bed uit…

Ik (of papa of mama) laat jullie wel weten hoe de operatie is gegaan.

Veel liefs Nicole