donderdag 13 januari 2011 om 16:20 door Nicole
Hoi allemaal!!
Ik heb de uitslag van de ct-scan. Er waren dus 2 opties. In het vorige verhaal snapte ik er nog niet veel van. Ik zeg niet dat ik dat nu doe, alleen ik kan het beter uitleggen.
In mijn linker pols zit atrose, maar dat was al bekend. Op de ct-scan was te zien dat ik ook atrose in mijn rechterpols heb. Daarom heeft het geen zin om bot van mijn onderarm in mijn pols te zetten. Dan blijf ik pijn houden aan de atrose. Wat ze nu gaan doen is een fourcorner. Dit houd in, dat mijn schippersbotje er helemaal uit word gehaald + de schroef! Om inzakking van mijn pols te voorkomen gaan ze de rest vast zetten. Na de operatie kan ik nog maar 50% met mijn pols, dan een normale pols kan. Eigenlijk ga ik er dik op vooruit, want nu kan ik helemaal niks. En ik heb geen pijn meer.
Ik baal wel, want die andere operatie was beter geweest, alleen dat kan dus niet vanwege de atrose.
Ik hoop dat al het gezeik na de operatie voorbij is, want mijn grens is nu wel zo’n beetje bereikt..
Omdat ik niet meer mag crossen/supermoto. Wil ik al mijn sponsors heeeeeeeeel erg bedanken. Zonder jullie was het nooit gelukt om te crossen en ik heb er heel erg veel plezier aan gehad. Mede dankzij jullie heb ik een fantastische ervaring en hele mooie herrinneringen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik hou jullie op de hoogte!
Liefs Nicole
dinsdag 14 december 2010 om 15:33 door Nicole
Hallo mensen,
Ik heb een hele poos niet geschreven op de site, ik heb nog geen eens verteld hoe ik de wedstrijd heb gedaan.
Daar begin ik mee..
De wedstrijd, ik was zo zenuwachtig voor de wedstrijd. De dag ervoor had ik getraind en ik had spierpijn, zoo, ik kon de trap niet meer op komen. Toch voelde het weer ouderwets goed en had ik super veel zin in de wedstijd.
De tijdstraining ging zoals gewoonlijk, redelijk. De hele tijd, zat ik onder mijn maat te rijden, in de aller laatste ronde gaf ik alles wat ik had…en ik zat, door mijn laatste ronde, in de A groep. Hier was ik heel erg blij mee!!!
De wedstrijd zelf. De wedstrijd ging erg goed, ik zat lekker op de motor en ik vond het heerlijk. Ik heb vollop genoten, niemand kan me dat moment meer afpakken. Het ging ook best goed, na een half jaar niet gereden te hebben, en zere polsen, zat ik wel op mijn oude niveau. Jammer genoeg viel ik in de laatste ronde, in de laatste bocht. Ik vond het heel jammer, maar niet zo erg, kan gebeuren. Ik voelde de mensen achter me drukken, en wilde extra snel door de bocht, niet doen dus. In de tweede manche het zelfde het ging super. Ik voelde me zo gelukkig op de motor, mijn keuze was gemaakt, dit is mijn leven, dit wil ik niet meer missen, hier ga ik mee door. Toch viel ik weer in de laatste ronde en in de laatste bocht. Nu baalde ik wel als een stekker, hoe kan je zo dom zijn. Mijn hele motivatie van crossen was weer terug, ik moest en zou het goed doen.
Na de wedstrijd was mijn keus gemaakt, ik ga volgend seizoen weer mee doen, pijn of geen pijn. Ik was er zo zeker van dat ik het overal had rond bazuint.
Een week na mijn wedstrijd, werd ik geopereerd aan mijn knie. De schroeven die in mijn knie zaten, begonnen te irriteren dus die moesten eruit. Dit was een hele opgave. Toen ik wakker werd, was ik zo stoned als een garnaal. Ik zat onder de morfine en weet niet veel meer van deze dag. Behalve dat het een drama was, het deed verschrikkelijk veel zeer. Ik mocht die zelfde dag nog wel naar huis, alleen toen ik mij aankleede om weg te gaan, kwam alles wat ik die dag had binnengekregen eruit. Ook toen ik thuis was, kwam alles er weer uit, heerlijk.. De dagen erna ging veel beter, en liep al heel snel. De operatie was kort maar krachtig.
Ondertussen ging het slechter en slechter met mijn polsen, ik kan hem steeds minder bewegen en het ging allemaal steeds zeerder doen. Vandaag ben ik bij de chirurg geweest, ik zat er natuurlijk weer keurig op tijd. Zat er een receptioniste in opleiding achter de balie, fijn hebben wij weer. Natuurlijk ging het allemaal sloom, maar toen we eindelijk bij de chirurg zaten toen schrok hij toen hij de foto zag van mijn rechter pols, Plan A: operatie, botje uit mijn heup naar mijn pols, mislukt.
Er werd met spoed een ct-scan aangevraagd, dit mag allemaal niet te lang duren, het word er niet beter op. Het bot van mijn heup is gedeeltelijk alweer weg, alleen een onderste deel zit er nog. Plan B bestaat uit 2 opties. B1: als het onderste gedeelte van mijn botje nog levend is, word er een stuk bot uit mijn spaakbeen gehaald + bloedvat en word die op de plek van mijn vergaande schippersbotje geplaatst. Grote operatie dus, halve onderarm licht open. B2: Dit word gedaan als het onderste gedeelte van mijn botje dood is. Plan B2 bestaat weer uit 2 opties. Optie 1, het botje word weggehaald en de andere botjes die er in de buurt zitten welke weet ik niet precies, ik ben geen chirurg. Maar dit botjes worden vastgezet, (4corner?) om verzakking van de pols te verkomen. Optie 2, de hele rij botjes worden weggehaald, zodat mijn vinger aan mijn pols zitten en ik geen hand meer overhoud. Oke, die optie 2 weet ik niet precies, maar dat word me vanzelf duidelijk, dit laat ik nog weten.
De operatie, vind ik vervelend, maar wat ik veel vervelender vind, is dat supermoto er niet meer in zit. Ik heb heel lang nagedacht en heb de keus bijna niet kunnen maken. Alleen als ik later nog op een normale manier wil leven, moet ik stoppen. Ik vind het een vrezelijke beslissing, al zijn de meesten het met me eens, ik stop met rijden. Ik ben boos op alles en iedereen, alleen ik schiet er niks mee op, risico van de sport.
27 December heb ik die ct-scan en 11 Januari de uitslag, ik hou jullie op de hoogte.
Liefs Nicole
zaterdag 06 november 2010 om 22:14 door Nicole
Hallo mensen,
Ff een kort verhaaltje voor ik ga slapen.
Vandaag heb ik getraint in lelystad. Papa, philip en ik kwamen aan in lelystad, ik kleedde snel om, om te beginnen met rijden, ik kon niet wachten. Kom ik aan met de motor bij de baan, sloot hij net voor een half uur. Fijn, als ik nog niet misselijk was door de zenuwen en ongeduld, dat werd ik het nu wel.
Na dat half uurtje stond ik als eerste te wachten. Ik was bang dat mijn polsen tegen gingen werken tijdens het rijden, maar dat viel reuze mee. In het begin kreeg ik in de gaten, dat ik heel erg moest wennen. De techniek was niet te zien, ik reed de eerste keer gewoon mijn rondjes, eventjes om te wennen.
De tweede keer had ik al een lading technieken gekregen om aan te werken. Dit voerde ik zo goed mogenlijk uit. Naar mate de dag vorderde ging het wat relaxeder. Tijdens motorrijden voelde ik mijn polsen helemaal niet, alleen als ik van de motor af kwam voelde ik het heel erg. Haha het typen ging vanmorgen ook wat gemakkelijker. Maar het maakt niet uit, ik vond het redelijk goed gaan voor de eerste keer weer. Ik haalde er aan het einde van de dag zelfs een paar in, oke sommige waren gevallen, maar sommige ook niet.
Morgen rijd ik gewoon de wedstrijd mee, ik heb het vandaag zo leuk gehad en voelde me weer helemaal happy!
Ik ben nu wel poepie zenuwachtig, ik hoop dat het morgen goed gaat.
Liefs Nicole
